|
Hásongurin, kapittul 2 v1Eg eri Sárons rósa, liljan í dølunum. v2Eins og lilja millum torna, svá er vina mín millum moyggja. v3Eins og apaldur millum skógartrøini, so er unnusti mín millum ungar menn; í skugga hans eg elski at sita; ávøkstur hans er góma mínum søtur. v4Hann leiddi meg inn í vínhúsið, har kærleiki er merki yvir mær.v5Styrkið meg við vínberjakøkum, stimbrið meg við súreplum, tí at eg eri sjúk av ást!v6Hans vinstra hond er undir mínum høvdi, við síni høgru hann meg fevnir.v7Eg svørji tykkum, Jorsala døtur, við skógargeitir og hindirnar í haga: Órógvið ikki ástina, vekið hana ikki, fyrr enn hana sjálva fýsir! v8Hoyr, hatta er unnusti mín! Sí, har kemur hann á ferð yvir fjøllini, rennandi upp um brekkurnar.v9Unnusti mín er sum skógargeit, hann er sum hindarkálvur. Hann stendur longu undir vegginum, hyggur inn um gluggan, kagar inn um rimarnar.v10Vinur mín tekur til máls og talar til mín: Vina mín, statt nú upp, tú mín væna, kom nú higar út!v11Tí at nú er veturin liðin, regntíðin farin, komin at enda;v12blómurnar síggjast á jørðini, sangtíðin er komin, turtildúgvan hoyrist láta í okkara landi.v13Fikurnar eru farnar at búnast, tað angar av blómandi vínberjagreinum. Vina mín, statt upp, tú mín væna, kom higar út!v14Dúgva mín, sum hølast í gjáum og glyvrum, lat meg skoða tína ásjón, hoyra tína rødd, tí at rødd tín er ljómandi, tín ásýnd yndislig. |