|
Seinna bræv Paulusar ápostuls til Korintmanna, kapittul 6 Áminning um at bera ávøkst fyri teirra skuld, sum í trongd hava røkt tænastuna við trúfesti og kærleika v1Men sum starvsfelagar áminna vit eisini tykkum, at tað ikki má vera til einkis, tit taka ímót Guðs náði.v2Tí at hann sigur: «Á gævustund bønhoyrdi eg teg, og á frelsudegi hjálpti eg tær.» Sí, nú er tað ein sonn gævustund, sí, nú er tað ein frelsudagur!v3Í ongum luti eru vit til nakran meinboga, fyri at tænastan ikki skal verða lastað.v4Men í øllum lutum bjóða vit okkum sjálvar fram sum tænarar Guðs, í nógvum toli, í trongdum, í neyðum, í trongum viðurskiftum,v5í høggum, í fongslum, í umflakkan, í møði, í náttarvøkum, í føstum,v6við reinleika, við kunnleika, við langmóði, við mildleika, við heilagum anda, við falsleysum kærleika,v7við sannleiksorði, við Guðs kraft, við rættferðar vápnum til sóknar og varnar,v8í æru og vanæru, í lasti og lovi, sum villleiðarar og tó sannførir,v9sum ókendir og tó alkendir, sum komnir til deyða, og sí, vit liva, sum revsaðir, og tó ikki avlívaðir,v10sum sorgarfullir, men tó altíð glaðir, sum fátækir, men gera tó mangar ríkar, sum teir, ið einki hava, og tó eiga alt.v11Muður okkara er latin upp móti tykkum, Korintmenn; rúmt er í hjarta okkara.v12Tað er ikki trongt fyri tykkum hjá okkum, men tað er trongt í hjartalagi tykkara.v13Men á sama hátt skulu tit aftur ímót – eg tali eins og við børn míni – lata tað eisini verða rúmt hjá tykkum. Ávaring mót samfelag við heidningar v14Gangið ikki undir ójavnt ok saman við vantrúgvum! Tí at hvønn felagsskap hevur rættvísi við órætt? Ella hvat samfelag hevur ljós við myrkur?v15Og hvat samljóð er millum Krist og Belial? Ella hvønn lut hevur trúgvandi við vantrúgvan?v16Og hvørja sameining hevur Guðs tempul við skurðgudar? Tí at vit eru tempul hins livandi Guðs, soleiðis sum Guð hevur sagt: «Eg skal búgva hjá teimum og ganga ímillum teirra, og eg skal vera Guð teirra, og tey skulu vera fólk mítt.v17Tess vegna, farið burtur frá teimum og skiljið tykkum frá teimum, sigur Harrin, og nemið ikki við nakað óreint, og eg skal taka tykkum til mín,v18og eg skal vera tykkum faðir, og tit skulu vera mær synir og døtur, sigur Harrin hin alvaldi.»(7,1)Við tað at vit hava hesar fyrijáttanir, elskaðu tit, tá latum okkum reinsa okkum sjálvar frá øllum óreinskapi á holdi og anda, so at vit fullføra heilagleika í Guðs ótta! |